نقد نویسنده معمار: همه بازیگران برنامه‌ریزی مسکن ایرلند باید بازنگری شوند
گری میلی (Garry Miley)، معمار و مدرس دانشگاه، در ستون هفتگی TheJournal.ie نوشت که قانون برنامه‌ریزی، توسعه‌دهندگان، برنامه‌ریزان، معماران، سیاستمداران و رسانه‌ها هر کدام باید در نقش خود بازنگری کنند.
در ستون «مقاله مسکن» سایت TheJournal.ie، گری میلی (Garry Miley)، معمار و مدرس، می‌گوید بیشتر کسانی که در نمایش برنامه‌ریزی و توسعه ایرلند نقش دارند عملکرد خوبی نداشته‌اند و رسانه‌ها هم از این قاعده مستثنا نیستند. میلی در بخش خصوصی کار کرده، با شورای شهر لیمریک (Limerick City Council) همکاری داشته و اکنون در دانشگاه South East Technical University (SETU) تدریس می‌کند.
قانون و توسعه‌دهندگان
میلی می‌گوید قانون برنامه‌ریزی و توسعه ۲۰۰۰ (Planning and Development Act 2000) و اصلاحات بعدی آن به هدف ایجاد چارچوبی منصفانه و کاربردی برای توسعه زمین نرسیده‌اند. به گفته او، این قانون بیش از حد درگیر جزئیات محدود کردن توسعه شده و پیش از آن‌که چارچوب مستحکمی برای توسعه لازم فراهم کند، در این جزئیات گم شده است.
به باور او، برخی توسعه‌دهندگان دلسوز هستند، اما بسیاری شبیه یک کلیشه ناخوشایند رفتار می‌کنند و بیشتر سفته‌باز هستند تا کسی که چیزی مفید بسازد. او می‌گوید زمان آن رسیده که نقش توسعه‌دهنده در نظام برنامه‌ریزی مشخص شود.
برنامه‌ریزان، معماران و سیاستمداران
میلی از همکاری با برنامه‌ریزان شایسته محلی تجربه خوبی دارد، اما می‌گوید گروه کوچکی از کارمندان با برنامه‌های شخصی و جاه‌طلب، با وجود اقلیت بودن، نفوذ نامتناسبی دارند و این مشکل باید حل شود.
به گفته او، نهادهای نماینده معماران گاهی از نظام برنامه‌ریزی انتقاد کرده‌اند، اما این انتقادها تأثیر چندانی بر بحث عمومی نداشته است. او خواستار شنیدن تجربه‌های فردی معماران است، هرچند درک می‌کند که بسیاری به دلیل وابستگی معیشتی به تأیید برنامه‌ریزی، تمایلی به سخن گفتن علنی ندارند.
میلی می‌گوید برخی سیاستمداران محلی و ملی انگیزه درستی دارند، اما حتی همین افراد هم از مبانی عملی و حقوقی برنامه‌ریزی آگاهی کمی دارند و ناآگاهی خود را دست‌کم می‌گیرند. او تأکید می‌کند که مردم حق دارند از افراد مسئول در این نظام انتظار بیشتری داشته باشند.
نقش رسانه‌ها
میلی می‌گوید رسانه‌ها باید علاوه بر گزارش پروژه‌های مهم توسعه، تحقیق کنند و اطلاعات لازم برای ایجاد بهترین نظام برنامه‌ریزی را در اختیار عموم بگذارند. به گفته او، پوشش رسانه‌ای ایرلند در زمینه برنامه‌ریزی و توسعه از دهه ۱۹۹۰ بیشتر بر درام سیاسی و شخصیت‌ها متمرکز بوده تا خود موضوع، و لحن غالب آن خشم نمایشی بوده است.
میلی احتمال می‌دهد ریشه این رویکرد به رسوایی‌های تغییر کاربری زمین در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برگردد. او می‌گوید در آن دوره برخی دست‌اندرکاران بدون مجازات کار خود را پیش می‌بردند و به همین دلیل بعضی روزنامه‌نگاران لحن خشن را برای رویارویی با آنان برگزیدند. او همچنین می‌گوید روایتی که در پی دادگاه ویژه برنامه‌ریزی (